Ο δρόμος ο ανυπεράσπιστος

Όσο σταθερή και αν είναι η ζωή κάποιων ανθρώπων, το μεγάλο σφάλμα είναι ότι όλοι ξεχνάμε ότι η ζωή είναι δρόμος. Ο δρόμος που ανοίγεται τη στιγμή της γέννησης και τον ξεκινάμε πλέον έφηβοι. Ο δρόμος που συνεχίζεται κατά την ενηλικίωση, τον τρόπο ζωής που επιλέγουμε κατά καιρούς, ακόμα και όταν δημιουργούμε οικογένεια και θεωρούμε πως πιάσαμε λιμάνι, συνεχίζει η ζωή μας να είναι δρόμος. Δρόμος που θα βαδίζουμε κάθε στιγμή ακόμα και όταν οι έγνοιες, μας καθιστούν αμήχανα στάσιμους. Και ένας δρόμος που σταματά, αλλά δεν νομίζω ότι τελειώνει, με την μετάβαση.


Ο δρόμος πορείας χαράσσεται μέσα από τις σχέσεις, τις σκέψεις, τις αποφάσεις, τις ήττες, τις επιτυχίες, τα συναισθήματα. Εκεί αφήνουμε βήματα. Εκεί, οι πατημασιές στην άμμο μπορεί να εξαφανίζονται με το κύμα, αλλά έχουν υπάρξει. Στην στιγμή, στις στιγμές. Γιατί αυτό είναι η ουσία μας. Το πώς αντιλαμβανόμαστε και λειτουργούμε την κάθε στιγμή. Το τι νιώθουμε. Το τι αισθανόμαστε. Και πάντα μα πάντα σε αυτές τις στιγμές είμαστε μόνοι. Ως ύπαρξη. Ως σωματίδιο του σύμπαντος, μπροστά στον θεό μας. Το εγώ που δεν έχει εγωισμό, μα συνείδηση. Αυτό είμαστε.

Ας μη ξεχνάμε πως, όποιος υπερασπίζεται την πορεία μας, το ταξίδι μας, τον δρόμο μας, έχει τον δικό του δρόμο να σκεφτεί. Τον δικό του δρόμο να αντιληφθεί. Τη δική του αλήθεια. Η μόνη υπεράσπιση που μας είναι χρήσιμη, είναι αυτή του εσωτερικού μας εαυτού. Της ουσίας μας. Του καθαρού εγώ. Του συνειδησιακού.

Όσο αντιλαμβάνομαι ότι προχωρώ, τόσο συνειδητά συναισθάνομαι το ποιος είμαι, τι θέλω και που πάω. Και αν καμιά φορά η ζωή μας πετάει σε μονοπάτια δύσβατα, είναι που η ουσία του εαυτού μας, μας δείχνει, ως γυνή, το κάλος της. Μας δείχνει το κατακόκκινο φόρεμά της, φιγουράροντας δίπλα σε αρχέγονα δέντρα.

Πόσο μ’ αρέσει να την θαυμάζω να λικνίζεται με βλέμμα άγριο και προκλητικό. Και πόσο γοητεύομαι όταν με προκαλεί να αποφασίσω ξανά και ξανά, να μη σταματώ να προχωρώ, να μου κόβει τη φόρα και ταυτόχρονα να μου δίνει άπειρες επιλογές και μονοπάτια.
Και εκεί ακριβώς, μπορώ και υπερασπίζομαι τον δρόμο μου.
Τον ανυπεράσπιστο.

Fidelio