Δεκαέξι μέρες ανελέητου σφυροκοπήματος, 650 νεκροί (250 παιδιά), 2.000 τραυματίες (900 παιδιά), 100.000 εκτοπισμένοι (30.000 παιδιά) και η ελληνική κυβέρνηση ούτε φωνή ούτε ακρόαση. Σφάζονται τα νήπια έξω από την πόρτα τους κι εκείνοι σιωπούν αιδημόνως, ούτε έναν λόγο συμπόνιας για τα θύματα δεν έχουν βρει οι άθλιοι. Λάθος. Ο Βενιζέλος ξεστόμισε λόγο συμπόνιας: «Πρέπει να σεβαστούμε τα αθώα θύματα» είπε, προεξοφλώντας ότι τα θύματα θα πέσουν οπωσδήποτε, δεν μπορούμε να τα σώσουμε, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τα σεβαστούμε μετά θάνατον, να μην τους παίρνουμε τα πορτοφόλια και τα χρυσά δόντια.