Σαν να μύρισαν καλοκαίρια μωρέ… Όπως κι αν μυρίζουν τούτα στον καθένα μας. Με όποια ορθοπεταλιά κι αν μας ανέστησαν. Με όποιο γιαρμά κι αν μας χόρτασαν, με όποια νύχτα κι αν μας δρόσισαν, με όποιον ήλιο κι αν μας φώτισαν. Σαν να μύρισαν καλοκαίρια μωρέ… Από εκείνα τα κόκκινα, τα ειδυλλιακά, τα εφηβικά. Από εκείνα που σου έδωσαν δέκα πόντους ύψους και άλλους τόσους ψυχής. Από εκείνα τα βαμμένα με έρωτα παγκάκια, με παγωτό στο χέρι, δίπλα στην παιδική χαρά..
Σαν να μύρισαν Άνοιξες μωρέ… Όπως κι αν μυρίζουν τούτες στον καθένα μας. Με όποια γιασεμιά κι αν έκλεψαν τα βράδια μας. Με όποια πασχαλιά κι αν έβαψαν τις βόλτες μας. Τις πρώτες με το φως το αργοπορημένο, το φως που χλεύασε τη νύχτα του χειμώνα κι έκλεισε το μάτι στον ατίθασο τον ήλιο του Ιουλίου. Γεμάτες υποσχέσεις, γεμάτες παιχνιδίσματα και παιδικά παιχνίδια τούτες οι Άνοιξες. Ν’ ανοίγουν δρόμο ορμητικά σε κάθε έρωτα, σε κάθε ταξίδι, σε κάθε απροσδόκητο, σε κάθε μνήμη εντυπωμένη στο δέρμα, σε κάθε μυρουδιάς τα ίχνη…
Σαν να μύρισαν θάλασσες μωρέ… Όπως κι αν μυρίζουν τούτες στον καθένα μας. Με όποιον αγέρα κι αν ερωτοτρόπησαν, με όποιον ήλιο κι αν κοιμήθηκαν, με όποια βάρκα κι αν φλέρταραν, με όσα παιδιά, μικρά, μεγάλα, κι αν καλωσόρισαν… Σαν να μύρισαν θάλασσες μωρέ…
Ιάσονας Κάντας
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου