Να κρέμεσαι από τον Ουρανό και να κουνιέσαι
ανάμεσα σε αυτόν και τη Γαία...
Να στροβιλίζεσαι δεξιά - αριστερά, πάνω - κάτω..
Να προσγειώνεσαι σηκώνοντας κύματα χώματος
καθώς πατάς στιβαρά το χώμα...
με απόλυτη εμπιστοσύνη...
στο ταξίδι
για την όποια έκβαση - σταθμό.
Να πετάς και να κολυμπάς
να γκρεμίζεις και να χτίζεις
Να περπατάς πάνω σε κάρβουνα και να σβήνεσαι μέσα στη θάλασσα
χωρίς καμιά διαφορά
με την άνεση σκληροτράχηλου ορεσίβιου
και τη ριψοκίνδυνη κομψότητα ακροβάτη.
Να παίρνεις το κάθε ρυθμικό χτύπημα δευτερόλεπτου
και να το μετουσιώνεις σε όπερα, σε πίνακα, σε έρωτα...
Να μπλέκεις τα δάχτυλά σου μέσα σε άλλα δαχτυλα
να σφίγγεις... να ζεσταίνεις με ανάσες - πράξεις....
Να παίρνεις όλα εκείνα τα κλαυσίγελα μπαλάκια με τα "άουτς"
και να πετάγεσαι στον αέρα μαζί τους
ως τρανός ζογκλέρ - αλεξιπτωτιστής στα παιδικά πανηγύρια
Να στήνεις καραβάκια χάρτινα με εφηβικά ραβασάκια
να λες "ε,και τι έγινε;" στη σοβαροφάνεια
να πλατσουρίζεις μέσα σε λίμνες - αγκαλιές αυθορμητισμού.
Να γελάς, να μοιράζεσαι, να φιλάς περιστέρια, όνειρα, άνθη, μάγουλα, μαξιλάρια, χείλη
Να μεταμορφώνεσαι
σιγά - σιγά σε Άνθρωπο...
Φιλιέττα Μιχαλακάκου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου