Εμένα με ορίζουν οι έννοιες σας. Με πείσατε πως αυτές μου αρμόζουν, αυτές με κάνουν συμβατό στη σύμβασή σας. Με πείθατε για τόσο καιρό, με τόσο ζόρι που τις έκανα δικές μου. Τις πίστεψα σαν δικές μου. Κι όμως απόψε σαν να σας την έφερα λιγάκι. Έστω λιγάκι… Απόψε με ορίζουν μα δε με νοιάζουν. Με νοιάζουν πιο πολύ τα νέα χέρια που περπατούν ερωτευμένα, σαν βγάζω το σκυλί μου βόλτα. Με νοιάζουν πιο πολύ τα γεμάτα υποσχέσεις χαμόγελα, η ανάσα από τσιγάρο, ουίσκι και φιλί. Αυτή η ανάσα μονάχα είναι ελεύθερη από τις έννοιες σας. Τις ξεπερνά.
Εγώ δεν τις ξεπέρασα ποτέ. Ούτε απόψε. Κι όμως διεκδικώ το δικαίωμά μου να σας ξεγελώ αραιά και που. Να με ξεγελώ αραιά και που. Να με νοιάζει πιο πολύ η άστεγη σπιτική γωνιά στο γκαράζ. Το παρατημένο κομοδίνο που στολίστηκε με ενθύμια σκουπιδιών, σαν να θέλει να θυμίζει την παιδική θαλπωρή. Σαν να επιμένει πως δεν χάθηκαν ακόμη όλα. Αντέχει. Αντέχει χωρίς τις έννοιες σας, χωρίς να την ορίζετε αυτή η γωνιά. Σας ανακατεύει την τράπουλα κι ας μην νοιάζεστε. Κι ας μην κάθεται στο καρέ σας. Τα ρέστα μου, τα βλέπω, πάσο…
Για ένα ακόμη βράδυ πάσο. Για πόσο ακόμη πάσο;
Ιάσονας Κάντας
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου