Και επιτέλους ήρθε η... κάθαρση!

Κάποτε νόμιζα ότι μισούσα τη βροχή. Όλα αυτά τα χρόνια της ζωής μου, ήμουν πεπεισμένη ότι μόνο προβλήματα μπορεί να μου δημιουργήσει... Ξέρετε, ιδιαίτερα εμείς οι γυναίκες, καταλαβαινόμαστε! Θα μου φριζάρει το μαλλί, δεν θα στεγνώσουν τα ρούχα, δεν θα μπορέσω να βάλω το καινούριο μου peep toe παπούτσι και τα λοιπά και τα λοιπά! Στο μυαλό μου η βροχή ισοδυναμούσε με ταλαιπωρία! Η ματαιοδοξία στο μεγαλείο της. Και ίσως όχι άδικα. Μέχρι και πριν λίγο καιρό, μόνο σε τέτοια θέματα επέτρεπα στο μυαλό μου να αναλώνεται! Οτιδήποτε ουσιαστικότερο και πιο σοβαρό ήταν απλώς χάσιμο χρόνου!


Και ξαφνικά κάτι άλλαξε. Δεν μισούσα πλέον τη βροχή. Δεν με βάραινε. Δεν με μελαγχολούσε όπως παλιά. Δεν μου έκρυβε τον ήλιο, αυτόν που λαχταρούσα πάντα να δω και μου έφτιαχνε τη μέρα. Εντελώς απροσδόκητα την αγαπούσα. Έτσι απλά, μέσα σε ένα βράδυ.

Εκείνο το βράδυ ξύπνησα από τον ήχο της βροχής. Όπως λέει και η αγαπημένη μου Κική Δημουλά, ήταν ένας ήχος κανονικός, κανονικής βροχής. Κι όμως, κάτι είχε αλλάξει. Κάτι διαφορετικό είχε αυτή η νύχτα, κάτι που με τράβηξε από τα ζεστά σκεπάσματα και την γλυκιά αγκαλιά του Μορφέα. Σηκώθηκα και άνοιξα το παράθυρο. Μια αίσθηση ξεχωριστή. Πήρα μια βαθιά ανάσα και τότε όλα έγιναν ξεκάθαρα. Το μυαλό μου άδειασε, μύρισε ξανά το χώμα και ένα άρωμα φρεσκάδας πλημμύρισε το δωμάτιο. Ήμουν όρθια και χάζευα τις σταγόνες τις βροχής και τότε ήταν που αντιλήφθηκα την αξία της. Κάθαρση.

Ναι. Αυτό ήταν. Η βροχή έρχεται, φεύγει, δυναμώνει, δροσίζει, ποτίζει, μουσκεύει αλλά ξεπλένει κιόλας. Καθαρίζει. Έχει την δύναμη να παρασύρει οτιδήποτε σταθεί εμπόδιο στο πέρασμά της και να το απομακρύνει. Κάτι ρετάλια όνειρα, ανώδυνα ή και επώδυνα μυστικά, μικρές αλλά χωρίς μέλλον προσδοκίες, ανεμικές υποσχέσεις. Όλα υπό τον ήχο της βροχής παίρνουν άλλη αξία, προφανώς αυτήν που τους αρμόζει. Μετά από μία τέτοια νύχτα αναθεωρείς, η σκέψη σου γίνεται πιο ανάλαφρη και ξέρεις πως όλα αύριο θα είναι αλλιώς. Εξάλλου γνωρίζεις πως κάπου ο ήλιος παραμονεύει.

Αύριο όλα θα ξαναλάμψουν. Αλλά όλα αύριο θα λάμπουν καθαρά. Δεν θα υπάρχει σκόνη, ούτε παραμορφωτικοί καθρέπτες. Όλα θα παρουσιάζονται γυμνά, αφτιασίδωτα μπροστά σου. Η βροχή έκανε πάλι το θαύμα της!

Επέστρεψα πίσω στο κρεβάτι μου. Δεν πίστευα ότι μου είχε λείψει τόσο η βροχή. Και σκέφτηκα κάτι πρωτόγνωρο για μένα: "Επιτέλους έβρεξε..."

Και επιτέλους ήρθε η κάθαρση. Εκείνο το βράδυ κοιμήθηκα χωρίς να σκεφτώ τίποτα, ανάλαφρη και "καθαρή", κλείνοντας απλά τα βλέφαρά μου.

Gianna Mamaki