Αφού λοιπόν κατόρθωσα να αποκαθηλώσω τον παντοδύναμο «Άλλο» από το κάδρο της ηγεμονίας μπρος στα μάτια μου, αφού ξέφυγα από την φαντασιακή παντοδυναμία του «Άλλου», τη στιγμή ακριβώς που συνειδητοποίησα πως δεν είμαι μόνος στον κόσμο, ξεπέρασα τη δυαδική σχέση που είχα αναπτύξει με την μητέρα μου, κατά την οποία αυτή ήταν τα πάντα για μένα, αποκολλήθηκα από το στήθος της που μου εξασφάλιζε τα απαραίτητα και ξεχύθηκα στο δρόμο. Αρρωστημένη φαντασιακή - ψυχαναλυτική θεωρία. Θα αναρωτιέσαι γιατί αυτή η εισαγωγή. Αυτή η επιστημονικοφανής εισαγωγή λοιπόν για να αντιληφθείς όμορφε, αδηφάγε αναγνώστη πως από μικρά παιδάκια υπακούμε σε κανονισμούς, κοινωνικές νουθεσίες, συμβιβασμούς και συμβάσεις σε ανώτερους ελεγκτικούς «μηχανισμούς». Η ερώτηση τι θα «κάνεις» όταν μεγαλώσεις δεν είναι η διατύπωση και η εξωτερίκευση ενός κοινού ενδιαφέροντος προς το πρόσωπό σου. Αποσκοπεί στην υποσυνείδητη προπαγάνδα του εγκεφάλου σου. Αδιαφορούν αυτοί που σε ρωτούν για το μέλλον σου, τι θα «κάνεις». Έτσι κι αλλιώς δεν πρόκειται να σε δουν να πραγματοποιείς τα όνειρά σου, απλώς και μόνο γιατί θα έχουν μεταφερθεί οι αγνές ψυχές τους σε έναν άλλο κόσμο, σε ένα άλλο σύμπαν ή απλώς θα είναι στο χώμα με εξαϋλωμένα σώματα. Μη στεναχωριέσαι και μην κατακρίνεις την «αλήθεια»( προσοχή στα εισαγωγικά, έχουν περισσότερο νόημα απ ό,τι τους αποδίδουμε συνήθως) που διαβάζεις, μάλλον προσελκύει πιο πολύ την ωμή, χυδαία πραγματικότητα που περιβάλλει τις ζωές μας.
Αν πάλι είσαι ρομαντικός, τότε αναλογίσου τους μεγάλους ποιητές, τους καταραμένους ποιητές, όλοι τους ήταν συμφιλιωμένοι με τον θάνατο. Και ήταν συμφιλιωμένοι με το θάνατο απλώς και μόνο γιατί ζούσαν την κάθε στιγμή της ζωής τους υπακούοντας στα πάθη τους και μετουσιώνοντάς τα σε δημιουργικά παραγόμενα υλικά αναγνώσματα. Το λέει και ο Ελύτης, το έχει τραγουδήσει και η Ελευθερία Αρβανιτάκη (το παράπονο): «όσο και αν κανείς προσέχει, όσο και αν το κυνηγά πάντα θα είναι αργά, δεύτερη ζωή δεν έχει». Οπότε η ερώτηση που τίθεται στην αρχή δεν έχει κανένα ουσιαστικό αντίκρισμα στην υπόλοιπη ζωή σου. Είναι μάλλον προσπάθεια για να μάθεις να θηρεύεις τα μη πραγματοποιήσιμα όνειρα του μικρόκοσμού σου. Και αν αυτά σου φαίνονται καταθλιπτικά, μουντά ή χυδαία με υπέρμετρη δόση σκληρότητας, αναλογίσου και μηρυκάσου τις καθημερινές ακραίες δόσεις πραγματικότητας που εγχέουν οι μεγαλο-ηγεμόνες στην ανιαρή βιολογική και ψυχική ζωή σου. Τίποτα δεν θα βρεις πιο σκληρό από αυτό. Τίποτα πιο χυδαίο από την αποσύνθεση του respublica, του να μην μπορείς δηλαδή να αποφασίσεις για τα πράγματα που σε αφορούν μετά λόγου γνώσης. Αυτό που ο Πωλ Βαλερύ (Γάλλος ποιητής, συγγραφέας) ανέλυσε ως την τέχνη της πολιτικής, του να υποθάλπει κανείς το δικαίωμα των ανθρώπων να ενδιαφέρεται γι’ αυτά που τον αφορούν. Του να κατασπαράσσουν σαν άγρια κοράκια οι άλλοι την φύση σου, το να είσαι πολίτης. Μου θυμίζουμε εμείς οι άνθρωποι ποντίκια μέσα σε λαβύρινθο, υποκείμενα των πειραματικών χειρισμών άλλων ερευνητών. Αδύναμοι να ερευνήσουμε οι ίδιοι τους εαυτούς μας, υπάκουα ζώα ανταμοιβόμενα με ψίχουλα κάθε φορά που φέρουμε εις πέρας την πειραματική διαδικασία. Τι θα «κάνεις» όταν μεγαλώσεις ; Εάν είσαι καλός μαθητής στο σχολείο θα έχεις την Χ ανταμοιβή, αν περάσεις στο πανεπιστήμιο θα έχεις την Ψ ανταμοιβή. Και οι ανταμοιβές μετατρέπονται σε ανεξάρτητες μεταβλητές χειριζόμενες από τον πειραματιστή μας. Κατάλαβε λοιπόν πως από εδώ και πέρα οφείλεις να μάθεις να μην απαντάς σε τέτοιες ηλίθιες ερωτήσεις. Αν πάλι θες να απαντήσεις, απάντησε αλλά πρόσεξε. Εγώ στη θέση σου θα έδινα την σκληρή απάντηση που όλοι χρειάζονται. Μέχρι τότε αφήνω το μέλλον να καίει την χούφτα μου σα φλεγόμενο διαμάντι (επίκληση στον Ράιχ), δεν μεγαλώνω για να δω τι θα κάνω όταν μεγαλώσω και σας καληνυχτίζω.
Οφείλω να ζητήσω μια συγνώμη για το κείμενο που μοιάζει με βόθρο ιδεών και σκέψεων και να ευχαριστήσω τις αντοχές σας. Καληνύχτα τερατώδεις φίλοι μου.
Δημήτρης Σπύρου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου