Τα παιδιά στην πλατεία

Το πρώτο μου θέατρο το έστησα στη πλατεία της γειτονιάς μου όταν ήμουν 8 ετών. Εγώ και τα γειτονόπουλα μαζευόμασταν από νωρίς μέχρι αργά το βράδυ στην πλατεία και γινόμασταν δράκοι, έντομα, λουλούδια. Πουλιά,νεράιδες κι ιππότες. Μουσικοί, ασχημόπαπα, μάγισσες και νίντζα. Είχαμε πάντα έναν αγαπημένο ρόλο ο καθένας μέχρι να 'ρθει κάποιος επόμενος, να μας ενθουσιάσει περισσότερο και να πάρει τη θέση του στον θρόνο. Είχαμε και θρόνο. Α ναι, βέβαια. Ήταν μια παλιά πέτρα που ίσα-ίσα χωρούσαν να καθίσουν τα μικροσκοπικά σώματά μας.


Έτσι, κάθε μέρα στήναμε γιορτή μέχρι να 'ρθει η νύχτα και πια ξεθεωμένοι να γλιστρήσουμε στα κρεβάτια μας. Οι μεγάλοι πολλές φορές μας χάζευαν. Γελούσαν με τις αστείες ατάκες μας ή με τους παιδιάστικους αυτοσχεδιασμούς μας. Συμμετείχαν πότε-πότε. Τότε πραγματικά η γειτονιά έβγαζε φωτιές, ήταν ο παράδεισός μας.

Μεγαλώσαμε κι εμείς, πανεπιστήμια, πτυχία, δουλειές, ανεργίες μας χτύπησαν την πόρτα. Μεγαλώσαμε και ερήμωσε η πλατεία. Παιδιά υπήρχαν, όρεξη θαρρώ πως ναι, υπήρχε κι αυτή. Τότε τι έλειπε...;

Ένα ωραίο βράδυ καλοκαιριού, χρόνια μετά, μαζεμένοι πάλι όλοι, ενθυμούμενοι τα παλιά με μπύρες στο χέρι και εύθυμη διάθεση, αναβιώσαμε γλυκά την παιδική μας ηλικία. Εκεί στην ίδια πλατεία, με το ίδιο παλιό ράδιο που μας συντρόφευε πάντα. Είχε σπάσει η κεραία του, αλλά ακόμη έβγαζε μελωδίες αξέχαστες.

Εκείνο το βράδυ γίναμε πάλι αυτά τα μικροσκοπικά πλάσματα που η μεγαλύτερή τους πίκρα είναι το παγωτό που έπεσε στο πεζοδρόμιο πριν το τελειώσουν. Γίναμε πάλι μάγισσες και νεράιδες, πρίγκιπες και ιππότες. Χορέψαμε, τραγουδήσαμε, γελάσαμε, λερώσαμε πάλι τα ρούχα μας με χώμα και τα γόνατά μας με μουντζούρες και γραντζουνιές.

Εξάλλου, αυτό θα πει να σαι παιδί. Οι γραντζουνιές στα γόνατα και οι λερωμένες μπλούζες μετά από κάθε βόλτα στη πλατεία. Δειλά βγήκαν τα παιδιά της γειτονιάς. Τα πραγματικά παιδιά. Μικροσκοπικά και ανέμελα μπήκαν στο παιχνίδι μας, χόρεψαν μαζί μας, έγιναν κι αυτά δράκοι και λουλούδια. Τους χαρίσαμε τον θρόνο μας. Άφησαν για λίγο τα ηλεκτρονικά τους παιχνίδια κι έτρεξαν να γνωρίσουν τη γειτονιά. Για πρώτη ίσως φορά. Μάθανε το θέατρό μας, έγιναν ένα μαζί του.

Να τι έλειπε τελικά η παρακίνηση, η ώθηση. Από εκείνο το βράδυ η πλατεία δεν ερήμωσε ποτέ ξανά.

Αndriana Bird