Διάλογος με την απρόσεχτη σκιέρ Μέρκελ

Το σπίτι μου απέχει μισή ωρίτσα με το αμάξι από το χιονοδρομικό κέντρο του Ελατοχωρίου. Τα 3-5 Πηγάδα απέχουν περίπου 60 λεπτά. Το σπίτι του κολλητού μου είναι δυο τσιγάρα δρόμος από την Αράχωβα (σε προκαλώ, το ξέρω). Το σπίτι που με φιλοξενούσε στην Αθήνα, δεν είναι μακριά από τον Παρνασσό. Παρόλα αυτά, δεν έτυχε ποτέ να πάω σε κάποιο από αυτά για να εξασκηθώ στο ευγενές άθλημα του σκι.

Ίσως γιατί η Πάρις Χίλτον που κρύβω βαθιά μέσα μου, πιστεύει πως είμαι γεννημένος για να οργώνω τα αριστοκρατικά χιόνια του Σαιντ Μόριτζ και του Τιρόλο. Δεν έχω ιδέα από σκι, είμαι αδέξιος και αρκετά τσακωμένος με την ταχύτητα, αλλά θα ήθελα πολύ να κάνω κι εγώ καναδυό ακίνδυνα μικρά σλάλομ για να μου φύγει το άχτι.

Τα ατυχήματα του Σουμάχερ (κυρίως) και της Μέρκελ είναι η αλήθεια πως με τρόμαξαν λίγο. Μέχρι να πάρω θάρρος λοιπόν, ας αρκεστούμε στην άγνοια κινδύνου του «Νίντζα των αποκαλύψεων», ο οποίος βρέθηκε κοντά στην Καγκελάριο και κατέγραψε καρέ – καρέ τις πρώτες της στιγμές μετά την πτώση της:

Πηγή: Mediasoup