"Λίγα λόγια..."

"Τη μοναξιά σου τη θυμίζουν οι πολλοί, κ ότι είσαι μικρός εκείνοι που δεν ξέρεις". Δυνατός στίχος, αγαπημένο τραγούδι. Διαβάζω και ξαναδιαβάζω αυτή την τόση δα φράση και δεν μπορώ να σταματήσω να σκέφτομαι πόση αλήθεια κρύβει μέσα της. Όμως ας το πιάσουμε απ' την αρχή. Παλιά, παλιά όμως πριν αρχίσουν τα "χαστούκια" να πέφτουν απανωτά, αναρωτιόμουν γιατί εμείς οι άνθρωποι ζούμε αποξενωμένοι, γιατί στην εποχή μας επικρατεί το εφήμερο και οι σχέσεις, είτε οι φιλικές είτε οι ερωτικές, δεν κρατάνε. Τώρα βέβαια, καταλαβαίνω. Δεν είναι μόνο ότι έχουμε γίνει πιο εγωιστές από ποτέ, δεν είναι ότι όλοι κοιτάμε την πάρτη μας και μόνο (εις βάρος των άλλων), είναι και που όλοι κάποτε πληγωθήκαμε κ βγάζουμε το άχτι μας σε όποιον ατύχησε και βρέθηκε στο διάβα μας. Φαύλος κύκλος..βλακώδης κύκλος βασικά. Δημιουργούμε σχέσεις για να ξεγελάμε την μοναξιά μας, για το συμφέρον μας, για την επιβεβαίωση μας...για χίλιους δύο λόγους εκτός από τον μοναδικό που έχει ουσία. Από αγάπη. Τι είναι αυτό; Που υπάρχει πια; Αγάπη, εμπιστοσύνη, ανθρωπιά, φιλότιμο...έννοιες περασμένες, έννοιες ξεχασμένες. Κι όσο και αν θέλουμε, όσο κι αν χρειαζόμαστε να δώσουμε πράγματα, να αφεθούμε, να αφοσιωθούμε...δε το κάνουμε και λογικό. Αναρωτιόμαστε γιατί; Για ποιο λόγο; Αρκετά δεν κλάψαμε, αρκετά δεν πονέσαμε, αρκετά δεν προδωθήκαμε; Θα γίνω και γω σκυλί λέμε.. ότι μου έκαναν θα τους το κάνω, και αν όχι σ αυτούς, στους επόμενους που ίσως(!) με απογοητεύσουν. Να 'τος ο κύκλος που λέγαμε. Και να κι η μοναξιά που γίνεται η καλύτερη παρέα. Κι αν τα 'χεις βρει με τον εαυτό σου, εντάξει, κάπως παλεύεται, αν όχι...εκεί αρχίζουν τα βάσανα. Θέλει θάρρος, να τα βρεις με το μέσα σου και να αγαπήσεις τη μοναξιά σου. Αν εσύ έχεις όμως το μυαλό σου καθαρό και την ψυχή σου ατόφια, δεν σε αγγίζει και δεν σε ρίχνει κανείς και τίποτα. Άλλωστε αν με ρωτάς, την μεγαλύτερη μοναξιά την έχω νιώσει ανάμεσα στους ανθρώπους..στους ανθρώπους εκείνους που εγώ νόμιζα ότι πορευόμουν μαζί τους, ενώ μέσα μου το 'ξερα ότι πλανιόμουν πλάνην οικτρά.

 

catchyourdream