Δευτέρα, 25 Μαΐου 2015

Το πέταγμα

Υπάρχουν άνθρωποι με σπασμένα φτερά εκεί έξω... Άνθρωποι που πληγώθηκαν και έμειναν μόνοι με τις πληγές τους. Τους προσπερνάμε κάθε μέρα περπατώντας δίπλα τους, τους συναντάμε στο super market, ίσως δουλεύουν στο διπλανό γραφείο από το δικό μας ή ίσως πάλι να πίνουν καφέ μαζί μας ένα πρωινό σε μια βεράντα με θέα τον φωταγωγό και  να κρατούν με κόπο τα δάκρυα στα μάτια τους. Τα βλέπεις τα μάτια τους, πάντα υγρά και ταξιδιάρικα, χαρίζουν ένα κενό από συναισθήματα χαμόγελο όχι, γιατί θέλουν να σε βάλουν σε σκέψη αλλά γιατί έχει αδειάσει το μέσα τους!

Οι άνθρωποι με τα σπασμένα φτερά χρειάζονται παρέα, χρειάζονται ανθρώπους που θα καθίσουν δίπλα τους και θα τους φροντίσουν με υπομονή και επιμονή! Ήμουν κάποτε ένας άνθρωπος με σπασμένα φτερά, έμεινα ολομόναχη σχεδόν, τους έδιωξα όλους και κράτησα δίπλα μου τρεις φίλες μου μονάχα. Ήταν η μοναδική σωστή επιλογή που έκανα στη ζωή μου και αυτές οι τρεις με υπομονή και πραγματική φροντίδα μου έδωσαν ένα καινούργιο ζευγάρι φτερά για να πετάξω ξανά.


Δεν είναι δύσκολο να πληγωθείς από λάθος ανθρώπους που βάζεις συνειδητά στη ζωή σου, δεν είναι δύσκολο να ξεφύγεις επίσης από όλους τους λάθος ανθρώπους που έχεις επιλέξει να υπάρχουν στη ζωή σου. Το δύσκολο είναι να συνεχίσεις μετά από αυτούς... Γιατί φεύγοντας έχουν πάρει μαζί τους ότι υπήρχε μέσα σου. Σε έχουν στύψει κανονικά και σε έχουν αφήσει εκεί να αναπνέεις και να κουβαλάς μέσα σου όλα τα ψέματα που σου χάρισαν!

Χρειάζεται αυστηρή αυτοκριτική για να μπορέσεις να κατανοήσεις σε βάθος τα λάθη σου και να μάθεις από αυτά. Χρειάζεται να περιπλανηθείς αρκετές ώρες με μοναδική συντροφιά εκείνη την φωνή που σε γνωρίζει πιο καλά από όλους, αυτή τη φωνή που είναι μέσα σου και έρχεται και φεύγει όποτε εκείνη το επιλέγει. Χρειάζεται θάρρος για να ακούσεις την αλήθεια της φωνής αυτής που θα σε τσακίσει και όταν πια θα είσαι πεσμένος κάτω αρκεί να υψώσεις το βλέμμα σου στον ουρανό, να μαγευτείς από το χρώμα του και να βάλεις στόχο το νέο σου πέταγμα!

Με τα νέα σου φτερά στη πλάτη θα κάνεις στην αρχή μικρές πτήσεις γιατί ο φόβος αργεί να φύγει. Θα αλλάξουν όλα μέσα σου, θα ψάχνεις για καιρό να βρεις ποιος είσαι και πού θέλεις να πας. Θα γυρνάς πολλές φορές το βλέμμα σου στο χθες γιατί κανείς δεν μπορεί να διαγράψει το παρελθόν του και πίστεψε με, δεν χρειάζεται να διαγράψεις τίποτα.
Η πληγή θα κλείσει, θα μείνει ένα μικρό σημάδι να σου θυμίζει πως κάποιος, κάπου, κάποτε, σε πλήγωσε χωρίς να το αξίζεις. Ναι εκεί στάσου σε αυτή τη φράση «χωρίς να το αξίζεις» και δώσε στον εαυτό σου αυτό που του αξίζει.

Ζήσε πρώτα για σένα και μετά για τους άλλους, αγάπησε τον εαυτό σου και μην τον ξοδεύεις σε φίλους και εραστές που θα τον πληγώσουν ξανά αλλά να τον κάνεις δώρο σε εκείνους που σου έδωσαν ένα ζευγάρι καινούργια φτερά, σε αυτούς που θα έρθουν για να μείνουν και θα κοιμάσαι τις νύχτες πλάι τους με ενοχή γιατί τελικά υπάρχουν άνθρωποι που αγαπάς και σε αγαπάνε. Θα αναρωτιέσαι πως γίνεται να είναι όλα τόσο φυσιολογικά και θα είσαι ευτυχισμένος γιατί επιτέλους δίνεις και σου δίνουν! Θα αντικρύζεις καμιά φορά το σημάδι της πληγής και θα νιώθεις ανόητος για τα δάκρυα που έχυσες, για το χρόνο που έχασες περιμένοντας να πετάξεις ξανά!

Δεν είναι κακό να σπάσουν τα φτερά σου γιατί πετούσες σε λάθος ουρανούς...κακό είναι να μην ξεκινήσεις την αναζήτηση νέων ουρανών που καρτερούν το πέταγμα σου!

Νίνα Γραμματικάκη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου