Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2014

Το μεγάλο παζάρι για την εκλογή Προέδρου ξεκίνησε…

Στο UNFOLLOW 32  (τεύχος Αυγούστου) γράφαμε: «Αμέσως μετά την παραλαβή του… μηνύματος των ευρωεκλογών, η κυβέρνηση έχει επιδοθεί σε μια οργανωμένη επιχείρηση για τη συγκέντρωση των 180 βουλευτικών ψήφων που απαιτούνται για την εκλογή Πρόεδρου της Δημοκρατίας από την παρούσα Βουλή. Ο επιτελικός σχεδιασμός φέρει την υπογραφή του πρωθυπουργού με την απαραίτητη συμβολή του Ευάγγελου Βενιζέλου. Σύμφωνα με πληροφορίες, οι δυο πολιτικοί είναι αποφασισμένοι να χρησιμοποιήσουν όλα τα όπλα που διαθέτουν στη φαρέτρα τους. Ακόμη και τα πιο “δαπανηρά”.»


Επί μήνες η συγκυβέρνηση έπαιξε τα ρέστα της. Εκβίασε, υποσχέθηκε, ανέβασε το κασέ, κατάφερε να «ανεξαρτητοποιήσει» βουλευτές. Πήραν δίμηνο «τράτο» από την Τρόικα -με αντάλλαγμα ακόμη πιο σκληρό Μνημόνιο το πρώτο δίμηνο του 2015. Έκαναν ό,τι μπορούσαν. Και τώρα ήρθε η ώρα να παίξουν το τελευταίο τους χαρτί. Κι επειδή είναι το τελευταίο τους, θα συνοδευτεί και από τα μεγαλύτερα τους όπλα, τα όπλα μαζικής εκβίασης των συνειδήσεων του ελληνικού λαού. Κι αυτά δεν είναι άλλα από τη μαζική διασπορά του φόβου, με τη χρήση των συστημικών ΜΜΕ.


Δεν πέρασε μια μέρα από την αναγγελία της πρόωρης εκκίνησης της προεδρικής εκλογής (κάτι το οποίο επίσης είχαμε γράψει στο UNFOLLOW 32 ότι είναι πιθανό να συμβεί) και η ομοβροντία ξεκίνησε. Το χρηματιστήριο έπεσε 13 μονάδες, τα επιτόκια δανεισμού ανέβηκαν. Μπορείτε να μαντέψετε τη συνέχεια πολύ εύκολα: τη σκυτάλη θα πάρουν οι δηλώσεις αξιωματούχων της ΕΕ, του ΔΝΤ, της Παγκόσμιας Τράπεζας, των διεθνών οίκων αξιολόγησης και πάει λέγοντας. Όλες αυτές οι δηλώσεις θα παίζουν στα κανάλια νυχθημερόν με τους αντίστοιχους δραματικούς υπότιτλους: πόσο κακό κάνει η πολιτική αστάθεια, πόσο άσχημα αντιμετωπίζουν οι «αγορές» την περίπτωση να μη βρεθούν οι 180, πώς θα βγούμε από το ευρώ, δεν θα υπάρχουν φάρμακα, θα πεθάνουμε στην πείνα, και στις εφτά πληγές του Φαραώ τη θέση των ακρίδων θα πάρουν οι ιπτάμενοι αναρχικοί που θα μπουκάρουν από τα παράθυρα μες στα σπίτια σας!

Και για να απαντήσουμε το ερώτημα που είναι στο μυαλό όλων. Όχι, δεν έχουν τους 180 βουλευτές. Ναι, υπολείπονται του «στόχου» κατά λίγο. Ναι, προφανώς και υπάρχουν μερικοί πρόθυμοι ακόμη. Όχι, η επιλογή του Σταύρου Δήμα δεν σημαίνει ότι η κυβέρνηση πετάει «λευκή πετσέτα» (όποιος άλλωστε πιστεύει ότι οι Σαμαράς και Βενιζέλος θα εγκατέλειπαν έτσι εύκολα τους κυβερνητικούς θώκους, είναι μακριά νυχτωμένος). Σημαίνει ότι κοιτάζει κυρίως προς τους 13 βουλευτές που έχουν απομείνει στο κόμμα του Π. Καμμένου. Δεν είναι τυχαία η επιλογή ενός υποψήφιου από το μπλοκ των λεγόμενων «Καραμανλικών». Εδώ και καιρό, ο Π. Καμμένος όπου σταθεί κι όπου βρεθεί κάνει ανοίγματα προς τον Καραμανλή και τον καλεί να ηγηθεί σε μια ανασύνθεση της δεξιάς παράταξης -στην οποία θα μπορούσαν να συμπεριληφθούν και τα εναπομείναντα στελέχη των ΑΝ.ΕΛΛ. Η επιλογή καραμανλικού υποψήφιου, πέρα από το ότι σιγουρεύει το εσωτερικό μέτωπο του Σαμαρά, ταυτόχρονα κλείνει το μάτι στους βουλευτές των ΑΝΕΛΛ -κάποιοι από τους οποίους έχουν αφήσει αρκετές πόρτες ανοιχτές άλλωστε… Χωρίς βέβαια να είναι σίγουρο ότι στη δεύτερη ή στην τρίτη ψηφοφορία το πρόσωπο δεν θα αλλάξει, για να συγκεντρωθούν οι 180. Στο ΠΑΣΟΚ ήδη αναζητούν πρόσωπο κοινής αποδοχής για να έχουν ως επιλογή. Ο  Σαμαράς συζητάει με συνεργάτες του πρόσωπα ευρύτερης αποδοχής, ειδικά για την τρίτη ψηφοφορία. Ο καημός πάντως του Άδωνι Γεωργιάδη είναι η Μαριάννα Βαρδινογιάννη.

Από σήμερα ξεκινά ένα πολύ σκληρό πολιτικό πόκερ. Η κατάσταση μοιάζει πολύ με το μήνα που μεσολάβησε μεταξύ των εκλογών του Μαΐου και Ιουνίου 2012. Ο φόβος που θα διασπείρει η συγκυβέρνηση με κάθε ευκαιρία έχει διπλό στόχο. Από τη μια να φοβίσει τον κόσμο, ούτως ώστε να «δέσει» ψηφοφόρους σε περίπτωση εκλογών. Από την άλλη, να διευκολύνει τους «πρόθυμους» βουλευτές να ψηφίσουν για να μη διασαλευτεί η… σταθερότητα και η ασφάλεια της χώρας!

Με 1,5 εκ. ανέργους, με συνταξιούχους που δεν μπορούν να ζήσουν, με τους φίλους του πρωθυπουργού να λυμαίνονται την περιουσία του δημοσίου και με επιστέγασμα το νέο Μνημόνιο που θα διαλύσει πλήρως τον κοινωνικό ιστό: ασφάλεια και σταθερότητα, όπως την εννοεί η συγκυβέρνηση.

Του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου