Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2014

Εσύ, με πόσα λαμπάκια θα κρύψεις τη θλίψη σου φέτος;


Εσύ, με πόσα λαμπάκια θα κρύψεις τη θλίψη σου φέτος;

Πλησιάζουν Χριστούγεννα.
Οι μεγάλες πρωτεύουσες του κόσμου έχουν ήδη ''ντυθεί'' στον ανάλογο ρυθμό, συναγωνίζοντας η μία την άλλη στο πιο ακριβό και θελκτικό σκηνικό.
Τα καταστήματα και αυτά με τη σειρά τους έχουν επιδοθει σε έναν αγώνα δρόμου για το στολισμό των βιτρινών.Ό,τι πιο στυλάτο κυκλοφορεί πρέπει να παρουσιάστει μπροστά στα έκπληκτα μάτια των περαστικών,που προσπαθούν να πείσουν τον εαυτό τους ότι όλα είναι τέλεια τώρα που έρχονται οι γιορτές.

Πρέπει δηλαδή να είναι καλά, δεν είναι cool να μην είσαι.
Θα είσαι θες δε θες.
Με το ζόρι μίζερε άνθρωπε!

Ε,όχι ρε πούστη μου, έχω δικαίωμα να μην είμαι.
Δεν θέλω να είμαι.
Δεν θέλω να προσπαθώ να πείσω μαζί με τους γύρω μου και εμένα ότι it's cristimaaaas,yeeaahhh.
Super ουάου καταστάσεις.


Αφήστε με να μην είμαι, δώστε μου το δικαίωμα να είμαι όπως θέλω και όπως γουστάρω.
Να αφεθώ στα κλάματα άμα μου λείπουν πρόσωπα αγαπημένα και να ένας λυγμός να βγαίνει από μέσα μου που δεν είναι πια μαζί μου να τους μιλήσω, να με συμβουλέψουν.
Να κλάψω όσο πιο πολύ μπορώ μέχρι να με πάρει ο ύπνος.
Και το πρωί να σηκωθώ με μάτια πρησμένα και να πιω έναν δυνατό καφέ, έχοντας γραμμένο το ρεβεγιόν εκεί που ξέρεις.

Να κλειστώ στο σπίτι φορώντας τις φόρμες μου χωρίς να τρελαίνομαι για που θα πάω, τι θα φορέσω, πότε θα κλείσω ραντεβού για να συμμορφώσω το ξασμένο μου μαλλί.
Πως στο διάολο θα βαφτώ, λες και με ένα κιλό σοβά απλωμένο στη μούρη μου γίνομαι ένας άλλος άνθρωπος.
Το πρωί τα ίδια σκατά θα είμαι, όπως ήμουν τόσες άλλες μέρες.

Θέλω να είμαι άνθρωπος, να νιώθω άνθρωπος ευάλωτος, κυκλοθυμικός, ξεσπώντας πότε σε γέλια και πότε σε κλάματα.
Να μπορώ να ευχαριστηθώ απλές βόλτες χωρίς να νιώθω ρομπότ που έχει προγραμματιστεί να τρέχει σαν τρελό, σαν υστερικό να προλάβει τι αλήθεια;
Αναρωτήθηκες;

Θες να είναι ο σκοπός σου οι τσάντες με τα ψώνια και μόνο;
Αν δεν κάνεις αυτά τα τόσο προβλέψιμα δώρα στους δικούς σου, τι θα γίνει άραγε;
Δεν θα σ'αγαπούν ακόμα;
Δεν θα είσαι γι'αυτούς ακόμα σημαντικός;
Αν σου δώσουν απλά ένα ζεστό φιλί και μια σφιχτή αγκαλιά,δεν θα είναι σημαντικά;

Με πόσα λαμπάκια θα στολίσεις τη μελαγχολία σου και φέτος ,αλήθεια;

Εγώ δεν θέλω να την κρύψω, θέλω να τη νιώθω, να τη λέω και να τη δείχνω.
Θέλω να είμαι εγώ και μόνο εγώ.
Χωρίς μακιγιάζ,φρου φρου κι αρώματα.
Θέλω να σκέφτομαι, να αναπολώ και να ονειρεύομαι απλά και ανθρώπινα.
Πειράζει;

Αγγελική Τασούλα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου